வாரிச் சுருட்டிக்கொண்டு

காலையில் ஒரு கச்சேரி,



காலைக் காப்பி முடிக்கையில்,

சாலமன் பாப்பையா,



அரக்க பரக்க

மதிய உணவை முடித்தால்,

நமீதா வகையறா பேட்டி,



வாயைப் பிளந்து பார்க்க,

இந்தியத் தொலைக்காட்சிகளில்

முதல்முறையாக… என



ஓரிசாவில் சண்டைபோட்டுக் கொண்டாலும்,

எல்லா கடவுளர்க்கும்

ஒரே வாய்ப்பாடுதான், இங்கு..



செய்தி:

சர்வ சமய சமத்தும்

இந்தியாவில் இல்லையாம்..!

பழனிபாரதியின் ‘மழைப்பெண்’ கவிதைத் தொகுப்பில் என்னை மிகவும் கவர்ந்த கவிதை ஒன்றுண்டு.



அது,

“ஆணுக்குப் பெண்ணும், பெண்ணுக்கு

ஆணும் போதாது காதலுக்கு..

நிலா வேண்டும், மழைவேண்டும்,

மீன் வேண்டும், காடு வேண்டும்,

தும்பி வேண்டும், மழலை வேண்டும்,

மண்புழு வேண்டும்,

கவிதை வேண்டும்.. “

காதல் கவிதைகள் என்றால் கவிஞர்கள் செய்த காலவிரயம் என்று எண்ணியிருந்த எனக்கு மாற்றுக்கருத்து ஏற்பட உதவிய கவிதைகளில் இதுவும் ஒன்று.( இன்னும் பல உண்டு. அவற்றை பிறகு பார்க்கலாம்)

ஆனால், ஒன்று நிச்சயம். நானும் கொஞ்சம் காதல் எழுதவேண்டும் என்ற ஆவல் துளிர்விட்டது. இதோ நான் எழுதிய கொஞ்சம், இங்கே..

காதல் வந்தாலே, உலகியல் வரையறைகள் தகர்ந்து போவது சகஜம்தான். கவிதையும் இதற்கு விதிவிலக்கல்ல. நான் எழுதியதை கவிதைகள் என்று சொல்லமாட்டேன். காதல் பித்தில், சில பிதற்றல்கள்.. அவ்வளவே.. !! காதலின் தீண்டல் கண்டவர்களுக்கு இவை சுவைக்கலாம்..!!!

கவிதையை படங்களுடன் காண, இங்கே செல்லவும்..

• பாடுபொருளாய்
  
  காதலைக் கொள்வேனென
  
  கனவிலும் நினைக்கவில்லை.
  
  நீ
  
  வந்தாய்..!

• உன்னில் பிறக்கும்
  
  கவிதைகளின்
  
  வளர்ப்புத்தாய்
  
  நான்..!
  
  
• என் கவிதைகளுக்கு
  
  முதலும் முடிவும்
  
  ஒரே புள்ளிதான்,
  
  முடிவிலியைப் போல,
  
  நீ..!
  
  
  

• எத்தனை அலை
  
  வந்து சொல்லிச்சென்ற
  
  பின்னும்,
  
  மிச்சமிருக்கின்றன
  
  கடலைப்பற்றிய கதைகள்,
  
  உன்னைப் பற்றிய
  
  என் கவிதைகளும்…
  
  
  

• நம்மில் அல்ல,
  
  நமக்கிடையே
  
  நிரம்பியிருக்கிறது,
  
  காதல்..!
  
  
  

• எழுதாமல் விட்ட வரிகள்தான்
  
  அதிகம் சொல்கின்றன..
  
  என் காதலை.. !
  
  
  

• தேவதைக் கதைகளை
  
  கேட்டதில்லை நான்..
  
  ….
  
  பார்த்திருக்கிறேன்..!
  
  
  

• என் கவிதைகளை
  
  அர்த்தமிழக்கச்செய்யும்
  
  அகராதி
  
  நீ..!

எண்ணம் தப்பும் வேளைகளில்

எண்ணிப் எண்ணிப் பார்க்கிறேன்,

என் கனவுகளை..

பலித்ததும், இழந்ததும்

வேண்டுவதும், வேண்டியதும்

விதவிதமாய் வந்து சென்ற கனவுகள்..

நினைவுகளின் ஏட்டில்,

பலித்தவற்றைக் காட்டிலும்

பலிக்காமல் தொலைந்தவையே

இன்னும் பலம் பெற்றிருக்கின்றன..

வெற்றிடத்தின் தத்துவத்தை

அறிவியலில் அறிந்ததைக்காட்டிலும்,

ஏதேனும் ஒன்றை இழந்ததில் உணர்ந்ததே

நினைவில் நிற்கிறது..

முன்னிரவோ முதல்பகலோ

வினைத்தொகையாய்,

முக்காலத்திலும் முடிவின்றி

நீளும் கனவுகள்..

அய்யனார் கோவிலும்,

பீர்முகமது வீட்டுக் கொல்லையும்,

அஞ்சு கண்ணு பாலமும், ஒற்றைப்பனையும்

வந்த அந்த இரவின் கனவை

இன்னும் சேமித்து வைத்திருக்கிறேன்..

ரகுவரன் வைத்த வெடிகுண்டை

நானும் ஒருமுறை

செயலிழக்கச்செய்திருக்கிறேன்.

ராமசாமி வாத்தியாரை

பிரம்பால் அடித்திருக்கிறேன்..

கேப்டன் வ்யோமுடன்

அண்டம் சுற்றி அலைந்திருக்கிறேன்..

சில சிரிக்க வைத்திருக்கின்றன

சில சிலிர்க்கவைத்திருக்கின்றன..

புரட்டப்படாத கனவுகளின் சில பக்கங்கள்

செல்லரித்தும் போயிருக்கின்றன,

எவ்வாறாயினும்,

அவை என் கனவுகள்..

என் சிருஷ்டியின் குழந்தைகள்

அவற்றின் பிரம்மன் நான்தான்..

என் படைப்பில் பெருமையிருக்காதா எனக்கு?

அதனால்தான்,

கனவுகள் கறுப்பு வெள்ளையென சொன்ன

ஆசிரியருக்கு நிறக்குருடு என சிரித்தேன்..

ஆனால்,

ஊக்கம் தொலைத்து உறைந்து நிற்கும்

வேளையிலும்,

உடைந்து போன வாழ்வுக்கு வண்ணமிடுபவை

இந்த கறுப்பு வெள்ளை கனவுகள்

என உணர்ந்தபின்,

கண்களைத் தொலைத்தவனல்ல

கனவுகளைத் தொலைத்தவனே

குருடன் என்றேன்..

இன்றும்

வண்ணங்கள் சிந்தியபடி,

புரட்டப்படுகின்றன

என் நினைவுகளின் ஏட்டில்

சில கனவுகள்..

பலித்தவையும், தொலைத்தவையும்..

தான் சேமித்த காசை எண்ணி எண்ணிப் பார்த்து

மகிழும் கருமியைப் போல,

எண்ணம் தப்பும் வேளைகளில்

எண்ணிப் எண்ணிப் பார்க்கிறேன்,

என் கனவுகளை…

நான் வெற்றியென்று வெறிகொண்டு அலைந்தவர்களில் ஒருவன்

எது வெற்றி? கேள்வியில் கரைந்தவர்களில் முதல்வன்

அலையாத ஊருமில்லை!! தேடாத தேசமில்லை!!!



வெற்றி ஒவ்வொருவருக்கு ஒவ்வொரு மாதிரி காட்சி தந்திருக்கிறது.

ஒரு சிலருக்கு வெற்றி எனும் சொல்லின் பொருள்

கல்விச்சாலையிலேயே முடிந்து போகிறது - இன்னும் சிலருக்கு

பணம் புகழ் பெண் செல்வம் என படிப்படியாக நீள

கடைசியில் ஒருவன் சொன்னான்



“உன்னுடைய வெற்றியை உன்னைத்தவிர

வேறு யாரால் தீர்மானிக்க முடியும்??”

இமயமலையின் உச்சிக்கே சென்றாலும் அது வெற்றியல்ல

உன் கண்களில் இருப்பது ஆகாயமென்றால்..



நானும் முடிவெடுத்தேன்

எனக்கு எல்லைகளற்ற ஒரு தேசம் வேண்டும்.

மன்னவன் எண்ணத்திற்கு மறுப்பேது?

அன்றைக்கே பட்டறைகளில் பொறி பறந்தது..



பார்சிறுக்கும் படைதிரட்டி பெரும்போர் தொடுத்தேன்

எதிர்த்தவர் தலைகளை

என் யானைகளுக்குக் கால்பந்தாடக் கொடுத்தேன்

மிச்சமின்றி துவம்சம் செய்து வெற்றி வாகை சூடினேன்





என் பாவங்களுடன் சேர்த்து

என் தேசத்து எல்லையும் விரிந்தது



* * * * * * * * *



“நாடு கடத்துங்கள் இவனை..!”

ஒருநாள் அனிச்சையாய் ஆணையிட்ட போதுதான்

கடத்துவதற்கு நாடே இல்லையென பதில்வந்தது



நாடு என்பது நிலத்துக்கல்ல; மனிதர்களுக்கு

பாதி பேரை நான் கொன்றேன்; மீதி பேரை போர் கொன்றது

இப்படி இருக்கையில் எப்படி இருக்கும் இனி நாடுகள்?



வெற்றிக்கு நான் தந்த வரையறை தவறோ?

முதன் முறையாக

கடந்து வந்த பாதை மீது சந்தேகம் வந்தது..

இழுக்கெனத் தெரிந்தும் துணிந்தபின் எண்ணினேன்..



நான் ஒருவன் வாகைப்பூ சூடுவதற்காக

ஆயிரமாயிரம் பெண்டிர் பூவிழந்தனர் என்பது

ஏன் எனக்குத் தெரியவில்லை?

நான் செய்த தவறுக்கு பூக்களுக்கும் ஏன் தண்டனை?

முடிவில் வெற்றியும்தான் எவ்வளவு சோகமானது..!



மனதில் ஒரு மின்னல்..

நீ முடிவென்று நினைக்கும் வரை எதுவும் முடிவல்ல

தற்கொலை என்பது எதிரியைக் கண்டு பயந்த

கோழையின் சவப்பெட்டி

பராக்கிரமம் பாடும் ஆயிரம் அடைமொழிகளும்

அதைவிட அதிகமாய் விழுப்புண்களும் சுமந்தவன் நான்.

எனக்கான முடிவு இதுவல்ல..

அதனை நானே தேடிக்கொள்கிறேன்..

மனதின் ஒரு ஓரம் மீண்டும் சொன்னது

-“என்றும் எனக்கு எல்லைகள் இல்லை”

(தயவு செய்து கவிஞர்கள் மன்னிக்க..)



உனக்காக வார்த்தைகள் தேடி

வார்த்தைப்பஞ்சத்தில் அலைந்த எனக்கு

ஆறுதல் சொன்னது

ஒரு பூச்செடி.



உன் பெருமை பாடியபடி

அதன் கிளையில்

ஒற்றை ரோஜா

வசீகரமாய் சிரித்துக்கொண்டிருந்தது…



என்னைப்போலவே அலைந்து

கடைசியில் பூக்களுக்கு

கட்சி மாறிய

தன் கதையை சொல்லி

ஆறுதல் சொன்னது…

ம்ம்… அனுபவஸ்தன்தான்..



மனதைத் தேற்றியபடியே

திரும்பினேன்..

ஆறுதல் வேண்டி காத்திருந்ததது

ஒரு நந்தவனம்..